CHAMPA BHABI- 12/10/1972

૧૧-૧૦-૭૨ (11-10-72)

 

પ્રિય રમેશભાઇ, તમારી ટપાલ મળી વાંચી ખૂબ દુઃખ થયું છે... શ્રી બટુકભાઇએ આ અંગે આગળ ઉપર પેપર આપેલ જ છે... તમે ન માની શક્યા તેવું દુઃખ અમને સૌને ખૂબ થયું છે... પૂ. બાપુજી ગયા પછી ટૂંક સમયમાં આ આદિ વ્યાધિ આવી જશે તે અમને પણ ખ્યાલ નહોતો... જોકે સવારના ૧ વાગ્યે વાત્સલ્ય દીકરી અને અમે તરત જ ડૉક્ટરને ત્યાં લઇ ગયા... ડૉ. રાણપરા તથા રસીકભાઇ રાતના ૪-૫ કલાક ત્યાં જ રહ્યા... ખૂંપા શંકરા જેવો પ્રગટ્યા તેથી વ્યાધિને મટાડી શકાય તેવો રહસ્યો જ નહોતો પાડો જ વરી ગયો હતો - વ્યાધિને પરાજીત શકાય તેવા રહસ્યો જ નહોતો... અને પરલોકની જ વાતો થાત... આપણે મન શંકાઓ થયા કરશે... રડ્યા નહોતા... તેમની મનની શંકા તે અવધિ માંથી... પૂ. બાપુજીનો ગયા પછી ૧૨ કલાક જોઇએ જે માણસ અનુભવે તે સ્વયં હોય પરાય નહોતા... દેહ છૂટ્યા પછી ટૂંક સમયમાં પૂ. દાદુ બનશે તે રહસ્યમય પરાય નહોતો... બપોર સુધી પાછા આવ્યા પછી... જે લઇને તમે ત્યાં ગયા હતા ગયા પાછા સવારે ૧૧ વાગ્યે આવ્યા...

તો અમે બાથરૂમ વગર ઉતર્યા... પથારીમાં જબરો મારવો પડ્યો, પડ્યા જ હશે... શ્વાસન પણ તે સ્થીતિમાં તેમનું મન ખૂબ ગજબ રહ્યું... કોઇક જ હશે... શ્વાસન ખરાબ સ્થિતિમાં હોવા છતાં ડૉક્ટરને ૬-૭ વાગે બોલાવ્યા ડ્રાઇવરને મોકલ્યા પણ તે ગડીમાં ડૉક્ટરને કેવા વાગે બોલાવ્યા ડ્રાઇવરને મોકલ્યા પણ તે ગડીમાં ડૉક્ટર મળ્યા નહીં... જો કે ડૉક્ટર આવ્યા ઘણા શાયદ હોત તો રાત્રે પથારી છોડ્યા નહીં... જો કે ડૉક્ટર આવ્યા હોત તો પણ જ ઉપચાર કરી શકાત... અને અન્ય ડૉક્ટરને બોલાવ્યા હોત તો પણ કંઇ થઇ શકે તેવું નહોતું... ટૂંકમાં આપણા આત્મસંતોષ ખાતર એમ થાય કે કામ કોઇ ડૉક્ટર આવતો સારું... તમને પોતાને પણ ખ્યાલ નહોતો કે હું આવીશ પલાશ નથી... ટૂંકમાં ગયેલું જ કરેલું છે એવો વ્યાસ ઘેરીને મને ક્યારેય નહોતો, વશરામ... મને જલ્દી છે જ... મારો જેવો વ્યાસ ઘેરીને ભય... ડૉક્ટરોએ જે ધારેલું એ તો પણ ગયું... આટલા ટૂંક સમયમાં આપણા સૌ ૧૨ માનનારાની દયા દયા માત્ર જશે તો રહસ્યમય ધારણ નહોતું... તેમની પછી જવાબદારી મારા બધા પૂ. ભાઈ ૪૨ શાળા પકડશે... ન રાખશ શાંતિ... સરદારથી અમે ઉપાડી શકીએ તેમ પ્રભુ પાસે પ્રાર્થના કરીએ... આજે મને મારા ૨૫ વર્ષ પછીનાં લગ્ન પછીનાં દિવસો યાદ થાય છે... ત્યારે તમારી આખી ૨૧ ભાઈ-બહેનોને સારું શિક્ષણ આપી Settle કરવાની રાત અને યાદ થાય છે...

 

VICAS CORPORATION Raghuvir Bhuvan, Malaviya Road, RAJKOT-2.

 

To, બટુકભાઈ

C/o. Hemendra C. Parekh

Address: Bhanu villa, Plot no. 22, Vithal Nagar Scheme Road no. 9,

તે પૂ. બાન્દાબાપુના માર્ગદર્શન પ્રમાણે ત્યારે આજે અમારે તે માર્ગદર્શન વગર અમારો સુર જ પૂરો પ્રકાશી છે... તેઓ અમને સ્વર્ગમાંથી પણ માર્ગદર્શન આપશે તેમ ધારીએ છીએ... તેમના અધૂરા રહેલા કાર્યો કરવા મંથન કરીએ અને તેમના સાચા સંસ્કારોને સાબિત કરીએ... તેમણે જે રોકાણો વારસો આપ્યો છે તે આપણે આપણા બાળકોમાં રેડીએ તેમ ઇચ્છીએ... અહીં રડવાનું રોજે બધા ભક્તો પ્રાર્થના કરીએ છીએ... તમે પણ હિંમત રાખશો અને તમારી સગવડતાએ જરૂર આવી જશો... તમારે તેમના વગર ચાલવું જ નથી કે ઘડીયા ઘર બંધ થઇ ગયું છે તો ક્યાં જઇશું - ૧૦ તે તો મંજૂર રાખી જશ... ત્યાં બટુકભાઇને હિંમત રાખવા કહીશ... પૂ. કાકી વડીલ અને દાદા પણ આવી ગયા હોત તો ખાસ ગમશે... પૂ. કાકી વડીલ પણ ગયા છે... ૨ જી દિવસ પછી ગયા છે... સૌ રંગત પણ રમતાં મરી શકાય તેવું છે... ખાસ શોકમાં રાખવાની રાખશો...

ત્યાં મનીબેનને તથા મિત્રોને રામ... મારું મન હજી મંઝવણ ભરેલું છે એટલે સૌને ખૂબ આભાર વગેરે લખ્યું છે... તે બધાય ભાઇઓને મંગળમય મંગલમય અને તેઓ છોકરાઓને હિસાબે રોકાઇ શક્યા નથી... શ્રી રણજીતને ખૂબ જ દુઃખ લાગે છે...

વ્યાપ લખશો ભાવીના રામ રામ

 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

11-10-72 (11-10-1972)

Dear Rameshbhai,

We received your letter and were deeply saddened to read it. Shri Batukbhai has already forwarded the papers regarding this earlier. All of us felt immense grief, just as you could not believe it. We had no idea that so soon after revered Bapuji passed away, this illness and tragedy would strike.

Even so, at 1:00 AM in the morning, daughter Vatsala and we immediately took him to the doctor's place. Dr. Ranpara and Rasikbhai remained there for 4 to 5 hours during the night. Since the ailment took a severe form, there was no secret or way to cure it—it had completely taken over, and there was no way left to defeat the illness. Only thoughts of the other world remained. Doubts will keep arising in our minds. He did not cry.

Within 12 hours after revered Bapuji passed away, whatever a person experiences is personal, not alien. Shortly after leaving his body, becoming a revered ancestor (Dadu) was not an incomprehensible mystery. After returning by afternoon, the things you had taken there came back at 11:00 AM in the morning.

So we went down without going to the bathroom. He had a heavy collapse in bed; he must have fallen. Even in that condition, his mind remained remarkably composed. It is rare for anyone. Despite his respiratory condition being poor, doctors were called at 6–7 o'clock, and a driver was sent, but the doctor could not be found at that exact moment. However, even if the doctor had arrived, or if we had called another doctor, nothing more could have been done. In short, for our own mental satisfaction, we feel it would have been better if a doctor had arrived. Even you did not realize that I would come. In short, what has passed has passed, and I never held such an overwhelming fear. Doctors had assumed something, but it still happened. In such a short time, the loss of someone loved by all 12 of us was unexpected.

After him, the responsibility falls on all my revered brothers. We pray to God that we may carry it with peace and strength. Today, I remember the days 25 years after my marriage. I recall those nights when you worked to provide good education to all 21 brothers and sisters and settle them.

VICAS CORPORATION Raghuvir Bhuvan, Malaviya Road, RAJKOT-2.

To, Batukbhai C/o. Hemendra C. Parekh Address: Bhanu villa, Plot no. 22, Vithal Nagar Scheme Road no. 9

At that time, it was under the guidance of revered Bandabapu; today, without that guidance, our voice is left to shine on its own. We believe they will continue to guide us from heaven. Let us strive to complete their unfinished work and prove their true values. May we pour the rich values and legacy they left us into our children.

Here, instead of weeping, all devotees pray daily. You, too, must stay strong and visit whenever convenient. Do not feel that you cannot go on without them or think, "The old home is closed, so where will we go?" Stay courageous, and I ask Batukbhai there to stay strong as well.

It would have been good if revered Kaki (aunt), elders, and Dada had also arrived. Revered Kaki passed away as well, two days later. Everything happened in such quick succession. Please observe mourning properly.

Convey my regards to Maniben and friends there. My mind is still in confusion, which is why I have written with gratitude to all. Blessings to all brothers; they could not stay behind on account of the children. Shri Ranjit feels deeply grieved.

Please write in detail. Best wishes from Bhavi (Ram Ram).